Mont Ventoux

Mont Ventoux

13315402_10208962756122806_5677425049938866915_n

Op 28 mei 2106 had ik de eer om met fietsclub Heeren van het Goede Leven af te reizen naar de Provence om daar de Mont Ventoux te beklimmen.

Na maanden trainen, letten op mijn eten en drinken en inlezen was de berg in mijn hoofd al 3 keer zo groot geworden. De omgeving is werkelijk prachtig en alles lijkt er op ingesteld om goed te kunnen fietsen. Mijn gehuurde BMC GF02 was ook heel erg fijn. Ik heb er weer een spaardoel bij, geloof ik.

En hoewel ik echt gedacht had dat ik als een zak aardappelen naar boven zou gaan, ging het eigenlijk heel erg goed. Ik werd er in de eerste kilometers door een heel aantal heren af gereden, maar wist al snel mijn eigen tempo te kiezen uiteindelijk als tweede boven te komen in een tijd van 02:05 uur. Boven komen was een waar “Gorilla-moment”. Het gevoel dat je de wereld aan kunt. Wat een geweldige rit was dit. Vol zelfreflectie, trots op mezelf en mijn vrienden en de weet dat langzaam starten ook kan betekenen dat je als een van de eersten je doel bereikt.

“Het gevoel dat je de wereld aan kunt”

En daarna de afdaling, het deel waar iedereen minstens zo tegenop heeft gezien dan de beklimming. Het is een ding op 21 kilometer bergop te fietsen, maar 21 kilometer afdalen is best ver. Samen met Richard, Johan en Michiel zijn we als eersten aan de afdaling begonnen.
Wat een geweldige afdaling naar Malaucene, met topsnelheden van boven de 70 kilometer per uur. Eenmaal aangekomen bij ons vakantiehuis in Malaucene hebben we muziek aangezet en zijn we met een heerlijk koud biertje het zwembad in gedoken. Vervolgens de barbeque aangestoken en heerlijk gegeten en zitten nagenieten. Al vroeg in de avond ging bij mij het licht uit, vlak nadat Real Madrid de Champions League finale won van Atletico.

“Anders gaan we gewoon nog een stukje fietsen…”

De dag erna zijn we nog een fietstocht van 95 kilometer gaan maken, met 1400 hoogtemeters. Dat was niet het oorspronkelijke idee. We waren ‘s morgens bij het ontbijt overeen gekomen dat we nog een rondje zouden gaan fietsen met een aantal. Als we niet te ver zouden gaan en de spieren gewoon los zouden gaan rijden, zouden een aantal anderen ook meegaan. Een van ons wist nog een mooie route door gorges, een kloof, waar een rivier doorheen loopt. De rit naar de kloof toe was al prachtig, maar eenmaal bij de kloof aangekomen, hadden we er al 25 kilometer op zitten. Een kort ritje was daarmee van de baan en iedereen ging mee om door de kloof te fietsen.

Wat een prachtige rit was dit ook weer. Nauwelijks verkeer op de weg, een licht stijgingspercentage van zo’n 4%, heerlijk. Halverwege de kloof begon de lucht te betrekken en bleek het een fout van mij om geen regenjack mee te nemen. Het kwam ineens met emmers tegelijk uit de hemel. Ondanks de regen zijn we doorgereden. De stemming werd langzaam ook iets regenachtiger, maar nadat we weer een top beklommen hadden en ons aan konden sluiten bij een aantal Nederlandse mannen uit de Achterhoek, steeg het humeur ook weer naar vrolijkere hoogten.

13332820_10208072327878282_1614510119564465211_n-1

” Ik was precies op tijd bij Jeroen om een sprintje te trekken naar het plaatsnaambordje van Malaucene en als eerste mijn wiel over de streep te drukken”

Na even iets gegeten te hebben in Bedoin, zijn we volle bak naar Malaucene gereden. Sjaak, Jeroen en ik voorop. In de laatste klim werd ik er serieus afgereden door deze twee heren, langzaam ging bij mij het lampje uit. Maar de dag ervoor had mij geleerd, dat je met je eigen tempo ook ver kunt komen en na de korte hevige klim van Col de Madeleine, zou een lange afdaling komen. Daarbij kwam nog eens dat ik inmidels wist dat Jeroen afdalen niet heel tof vind. Dus eenmaal boven op de col aangekomen, kon ik ze nog zien fietsen en ben ik volle bak naar beneden gereden. In de afdaling heb ik Sjaak eraf gereden en was ik precies op tijd bij Jeroen om een sprintje te trekken naar het plaatsnaambordje van Malaucene en als eerste mijn wiel over de streep te drukken. Het blijft toch koers.

Overwinnen

Wederom is bewezen dat je veel meer kunt dan dat je denkt dat je kunt, als je je hoofd er maar naar zet. 9 mannen die hun hoofd ernaar gezet hebben zijn de Mont Ventoux opgereden. Allemaal in hun eigen tempo en op hun eigen manier, maar we hebben het allemaal gehaald. Dat was echt zo mooi om mee te maken.

 

 

Op naar het volgende doel. Misschien eens naar de Col de la Bonette, de hoogste weg in Europa op 2800 meter of een continue rit van Parijs naar Breda van 470km? Wie weet…
Check ook onze aftermovie: