Lek

Ik schreef er eerder al eens over, maar volgens mij vind ik niks zo erg dan lek rijden tijdens het fietsen. 

Vanmorgen was het weer zover. Met mijn zoon op het stangzadel van mijn 30 jaar oude Batavus racefiets rijden we naar zijn school. Het regent, maar we worden niet heel erg nat. Het is gezellig. Vlak voor we bij zijn school zijn voel ik het. Lek. We stappen van de fiets en lopen het laatste stukje naar zijn school. Hij wil er alles van weten en vraagt me helemaal uit over lekke banden.

Ik app mijn werk dat ik iets later ben. ‘Okay. Succes.  En trek je regenjasje aan ?’, appt hij terug. Ik moet glimlachen.

Op het schoolplein haal ik mijn achterwiel uit mijn fiets en begin de band van de velg te halen. Er zijn veel kinderen die even komen kijken wat ik aan het doen ben en mijn zoon vertelt levendig en gedetailleerd aan zijn vriendjes over mijn fiets. “… en hier kun je zien hoe hard je gaat, en hiermee kun je remmen, en deze remt voor en deze remt achter. En als ik meefiets zit ik hier en papa hier”.
Zo, de nieuwe band zit erin. 

Mijn fietspomp, die net als mijn fiets ook 30 jaar oud is, blijkt niet meer te pompen. De concierge leent me zijn pomp. Helaas, niet geschikt voor Franse ventielen. 

Gelukkig is het maar een klein stukje lopen naar de fietsenmaker in het dorp. Ik geef mijn zoon een kus en ga lopend op weg. Inmiddels is het gestopt met regenen en ik krijg het al erg warm in mijn regenpak en overschoenen.

De fietsenmaker heeft gelukkig wel lucht. Hij pompt mijn band op en ik ga weer onderweg. Gauw naar mijn werk! 500 Meter later sta ik midden op de markt van Prinsenbeek weer stil. Lek. Kut. Alweer. Dan was mijn binnenbandje misschien toch niet meer goed? Ik loop weer naar de fietsenmaker. 

‘Heeft u misschien ook een binnenbandje voor me’? Vraag ik hem en ik probeer er een glimlach uit te persen. 

Hij hangt mijn fiets aan de haken aan het plafond en haalt mijn achterwiel eruit. Bandje eraf. Buitenband controleren. Nieuw binnenbandje erin. Lucht erin. Hij zet mijn wiel terug en neemt zelfs nog de moeite om mijn derailleur even goed af te stellen. ‘ € 8,50 alsjeblieft’. Ik reken af en ga weer op pad. Het regent allang niet meer en inmiddels is het in mijn regenpak natter dan erbuiten. Ik rij weer over de markt. Op mijn hoede, want ik vertrouw het niks. Het gaat goed. Buiten het dorp zet ik aan. De A16 over, onderaan linksaf richting het spoor. En dan, uit het niks voel ik het weer. 

Lek. ###€&@/)€!!!

Ik vloek hard vanuit mijn tenen. Mensen kijken naar me om. Vloekte ik echt zo hard? Ik ga van mijn fiets en loop het spoor over. Aan de andere kant van het spoor bel ik mijn baas dat ik wat vrije uurtjes wil opnemen, zodat ik terug naar huis kan lopen voor een andere fiets. Hij stelt voor me te komen halen. Als hij aankomt heb ik mijn regenpak al uit. En lachend vertel ik hem mijn verhaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.