Alles kan, als je je kop er maar naar zet

Alles kan als je je kop er maar naar zet.
Het is 13 december 2017. Vandaag maakte de UCI bekend dat Chris Froome positief getest is tijdens de Vuelta dit jaar op een middel dat goed voor je is als je astma hebt. Nou hebben meer sporters astma, maar meneer Froome heeft blijkbaar wel heel veel van die pufjes op een dag genomen. Zoveel dat zijn waarden 2x zo hoog waren als die van mensen die eerder geschorst werden om te hoog gebruik van hetzelfde middel.
En natuurlijk ook Sir Bradley Wiggens, die ook astma heeft en daar ook discutabele doses voor toegediend kreeg. Blijkbaar is het in topsport dus niet zo dat alles kan, als je je kop er maar naar zet. In elk geval niet voor iedereen op een eerlijke manier.

Let op, ik wil niemand een zwarte piet toespelen. Dopage is van alle landen en alle jaren en vooral ook alle sporten. Het zou voor het wielrennen misschien wel goed zijn als er een voetbalploeg positief zou testen en geschorst zou worden, inclusief rijkspolitie en rechtszaken en het teruggeven van reeds behaalde prijzen. Ik geloof namelijk niet dat wielrennen en atletiek de enige sporten zijn waarbij dit gebeurt. Maar het zijn wel de sporten waar de media (en wij ook, eerlijk is eerlijk) bovenop springen.

Het is eind december en dat maakt dat ik ga nadenken over volgend jaar.
Wat ga ik doen? Waar liggen mijn doelen? En hoe ga ik die verwezenlijken? Met in mijn achterhoofd mijn credo: Alles kan als je je kop er maar naar zet.

Doel 1 is vastgesteld:
170 km Ronde van Vlaanderen. 30 april 2018, erg vroeg in het seizoen en meteen een serieuze afstand. Dat wordt afzien in het kwadraat, maar het levert ongetwijfeld weer een prachtig avontuur op.

Doel 2, een rit naar mijn ouders.
Vanuit hier in Breda zal het zo’n 270 km zijn naar mijn ouders in Friesland. Een helse rit, maar op de juiste dag heb ik de hele dag wind mee;).

Doel 3, de Friese rijwiel Elfstedentocht.
Ik heb me ingeschreven voor de loting, die op 19 december bekend wordt gemaakt. Als ik ingeloot wordt, zal dit ook een lange rit van 270km worden.

Doel 4, terug fietsen vanuit Parijs.
Of vanuit huis naar Parijs fietsen. Daar ben ik nog niet helemaal uit. Mijn originele doel was om de gehele afstand in 1x te fietsen. Inmiddels ben ik daar niet meer heel zeker van. Het zou het geheel wel nog heroischer maken, maar als ik dat wil, kan ik het niet alleen doen. Dan heb ik in elk geval nog een begeleider nodig, die af en toe wat noedels voor me warm kan maken en dergelijke. Zonder dat zou het onhaalbaar zijn, zeker omdat je ‘s nachts nergens terecht kunt voor eten en je wel gewoon doorfietst.
En de rijrichting is ook nog wel een ding. Ik heb al verschillende routes bekeken, maar vooral welke kant op het beste is, maakt het verschil. Ga ik naar Parijs om te eindigen onder de Eiffeltoren? Of rij ik met de trein en mijn fiets naar Parijs en fiets ik naar huis. De laatste optie is niet zonder risico, omdat ik de laatste 50 km naar huis de route kan dromen, wat het zo mogelijk nog zwaarder maakt.

Doel 5, een tocht naar het Atomium in Brussel en terug.
Haalbaar, maar zwaar. Zeker omdat ik deze voor Vlaanderen nog gedaan zou willen hebben. En vanaf nu tot maart is het vaak erg koud om te fietsen. Je verbrand meer energie, doordat je je lijf warm moet houden. Van mij naar het Atomium en terug is zo’n 160km. Te doen, maar al wel een flinke afstand. Ik zal eens rondvragen wie er mee wil.

Vrijwilligers, iemand?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.