Poët-en-Percip en de brainfreeze

Over mijn rit naar Poët-en-Percip.

De ochtend voor ik ga fietsen word ik wakker met een enorme steek in mijn schouder.
Waarschijnlijk heb ik er raar op gelegen op ons toch al niet erg comfortabele luchtbed in onze tent in Faucon in de Provence. Ik kan mijn arm nauwelijks hoger bewegen dan schouderhoogte. Daarboven voel ik een enorme steek. ‘Kun je dan wel fietsen dinsdag?’ Vraagt mijn vrouw me meteen. -We hebben wel een echte familie vakantie, maar we zijn in deze hoek van de Provence beland, omdat ik zo nodig de Mont Ventoux weer op moet.-

Aanstaande dinsdag is het zover. Dan komen we met vier van de negen Heeren van het Goede Leven weer samen in Malaucene, de plek waar we vorig jaar met zijn negenen aan ons avontuur vertrokken.

Maar voor het zover is wil ik wel alvast wat hoogtemeters in mijn benen hebben.Mont Ventoux De afgelopen week heb ik al wat kleine cols bedwongen en gisteren ben ik met met mijn gezin met de auto de Mont Ventoux op gereden om ze te laten zien welke uitdaging ik vorig jaar ben aangegaan. Voor mij was het meer een reality check met de beklimming vanuit Bedoin.
Overal onderweg harkende fietsers die geen tandje meer over hadden en er best nog 3 of 4 konden gebruiken. Mensen die halverwege het bos al lopend naast hun fiets naar boven gingen. En aan de top waaide de Mistral hard. Zo hard dat ik mijn zoon van 5 bijna wel vast moest houden, anders was hij zo weggewaaid.

Onderweg naar beneden was het stil in de auto. Heel stil.

Vandaag rij ik naar Poët-en-Percip, een minidorpje dat ik op onze Michelin detailkaart van Frankrijk heb gevonden en dat op dertienhonderdzoveel meter ligt. De klim is een kleine D weg die begint op een kilometer of 20 van onze camping en is zo’n 13 kilometer lang. Stijgingspercentages kan ik nergens vinden, maar de weg ziet er op de kaart prachtig uit. 

Ik vertrek vroeg, maar de temperatuur loopt al snel op naar 32 graden. De weg naar de start van de beklimming blijkt te glooien tussen de bergen door. Het voelt een beetje als fietsen in Limburg. Veel op en af, interval. Niet echt mijn ding, maar ik ben onderweg naar mijn beklimming van vandaag op de D159 naar Poët-en-Percip. Daar moet het gebeuren.

Onderaan de beklimming staat een bordje doodlopende weg, waardoor ik even twijfel, maar mijn Garmin spoort me aan om de weg in te rijden. Nog even een slok water en daar ga ik. Na een tijdje kom ik aan bij een splitsing. Mijn Garmin wil links. Ik twijfel. De weg links gaat zeker 20% omhoog en verdwijnt om de bocht. Wie weet waar die heen gaat en hoe lang die weg is. Ben ik hier klaar voor en met deze temperaturen?
Ik besluit de Garmin te volgen en zo hark ik mezelf langzaam omhoog. Ik kom verschillende auto’s tegen. De een wil omhoog, de andere naar beneden en ze stinken allemaal. Niet zo gek, als je deze helling wilt bedwingen moet je kracht bijzetten, of je nu met de auto of de fiets bent. Na een tijdje recht omhoog te hebben gefietst, kom ik bij een boerderij en om de bocht blijkt een prachtig dorpje te liggen.
Poët-en-Percip
De straatjes zijn hier zo smal dat ik betwijfel of er überhaupt een auto door kan passen. Verschillende dorpsbewoners moedigen me aan en zo blijf ik klimmen, hoger en hoger, tot ik bij de bron van het dorp kom. Hier fris ik mezelf even op. De klets koud bergwater in mijn gezicht voelt als duizenden messteken, maar ik gooi er nog een klets achteraan. Ik blijf even staan om weer tot mijn positieven te komen. Wat een klim was dat! En ik heb nog maar 5 kilometer gereden van de 13 kilometer naar Poët-en-Percip.
Ik verlaat het dorp aan de andere kant langs een prachtig pleintje met een nog mooier terras en keer terug op de D159. La Roche sur le Buis lees ik op een bordje als ik het dorp uit rijd.

De beklimming gaat rustig verder omhoog en de percentages wisselen elkaar regelmatig af. Zo’n 3 kilometer voor ik Poët-en-Percip bereik, word ik bevangen door de hitte. De wind laat het vandaag afweten hier en de temperaturen van 32 graden en meer beginnen de krachten uit mijn lijf te slurpen.

“Kom op lijf, laat me niet in de steek!”

Ik stop. Leg mijn fiets in de berm. Pak de appelkoek uit mijn shirt diePoët-en-Percip ik meegenomen heb. Mijn lijf is leeg. Ik heb te weinig gegeten vanmorgen. Staan gaat niet meer. Over mijn fiest leunen ook niet. Op mijn hurken dan maar. Niet gaan zitten, blijven staan, wat er ook gebeurt. Ik ben hier helemaal alleen. In de verre omgeving zijn geen mensen. Er is niemand die me hulp kan bieden. Ik moet dit zelf doen. “Kom op lijf, laat me niet in de steek!” De appelkoek is zo droog als de woestijn. “Niet zeuren, door eten. Je moet!”
Een flinke slok water er achteraan om het weg te spoelen.

Langzaam kom ik weer bij. Terug naar beneden dan maar? Het is nog maar 3 kilometer naar boven, naar beneden gaan zou zonde zijn. En dus ga ik door naar boven, tegen alles in.
De weg wordt steeds mooier. Haarspeldbochten volgen elkaar regelmatig op.

Vlak voor mijn fiets steken 2 reeën over.

En dan, na veel draaien en keren rij ik Poët-en-Percip binnen. Een gesloten bergdorpje van een paar huizen. Hier en daar staan auto’s te roesten in tuinen. Poët-en-Percip is niet het poëtische dorpje dat de naam doet vermoeden.
Ik besluit niet te lang te blijven, neem een slok water en een snoepje om mijn suiker weer aan te vullen en keer om. Terug naar beneden. Terug naar La Roche sur le Buis.
Poët-en-PercipIk ga hard de berg af. Vlak voor La Roche ga ik naar rechts, het dorp in. Ook vanaf deze kant blijkt het nog een behoorlijke klim het dorp in. Maar daar wacht het prachtige terras van het kleine dorpscafe op me. De uitbater brengt me koude “sirop de citron”, die zo koud is dat je er brainfreeze van zou krijgen. Ook vult hij mijn bidons met water en ijsklontjes. Twee euro. Ik geef hem er vier. Dik verdient voor zo’n plek en service. Ik bedank hem hartelijk en we groeten elkaar.

En dan ga ik verder naar beneden. Onderaan blijkt dat ik op de heenweg toch meer heb gedaald, dan geklommen, waardoor de weg terug best nog een uitdaging blijkt.
Eenmaal terug open ik een biertje. Blij dat ik weer terug ben.

Gaan we zwemmen?

 

 

Ben je door deze blog geïnspireerd geraakt om te gaan fietsen? Kijk dan snel hier!

2 thoughts on “Poët-en-Percip en de brainfreeze

  1. Wat leuk om op deze manier mee te reizen.

  2. Je neemt ons echt mee op avontuur; geweldig om te lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.